بعضی وقتها دلم می خواد یه زن خانه دار باشم .دوست دارم یه بچه داشته باشم که مال خودم باشه که وقتی صبح از خواب پا می شم دستش رو انداخته باشه دور گردنم و پاش روی شکمم باشه و  با دهن باز و چشم های نیمه باز مست خواب باشه جوری که من هم  نتونم تا وقتی که اون بیدار می شه بیدار شم که مبادا عزیز دلم بیدار بشه! بعد وقتی مثل آدم های سرخوش ساعت ده و یازده بیدار شدیم بشینم و بهش با عشق صبحانه بدم بعدش بنشونمش جلوی تلویزیون تا فیتیله نگاه کنه تابا آهنگ های شادش قند تو دلش آب بشه و سرش گرم بشه بعد من برم که به کارهام برسم . خونه رو مرتب  کنم نهار بپزم یکی دو تا تلفن بکنم بشینم جلوی تلویزیون همین طوری که سبزی پاک می کنم تکرار سریال های فارسی وان رو نگاه کنم به یکی دو تا تلفن جواب بدم واسه کوچولوم میوه پوست بکنم و چون احتمالا مثل خودم باید به زور بهش خوردنی و غذا داد پابه پاش بشینم جلوی تلویزیون تا با هم هله هوله بخوریم. دیگه اینکه تا عصر که آقامون بیاد ماکلی کارانجام می دیم حسابی می پزیم و می شوریم ومی سابیم و البته وسط هاش به خودمون  هم می رسیم!چقدر دلم می خواد یه روز که از خواب پا می شم دغدغه ام فقط فکر نهار اون روز و لباس مهمونی دوره آخر هفته و خریدن وسایل ترشی و ثبت نام کلاس ایرو بیک و کارهای این مدلی باشه چقدر دلم می خواد آدم هایی که قراره هر روز باهاشون سر وکار داشته باشم هم آدم هایی باشن با همین دغدغه ها!  دلم بوی قرمه سبزی می خواد. دلم می خواد وقتی تلویزیون و رادیو دارن روز زن و مادر رو تبریک می گن منم احساس مهم بودن بکنم و روزم رو با این فکر بگذرونم که قراره شب چه هدیه ای بگیرم. دلم سادگی می خواد .دلم امنیت می خواد.دلم زندگی می خواد!

* نویسنده هنوز نه به سن یائسگی رسیده نه ترشیدگی! لطفا خودتون رو ناراحت نکنید